haykranen.nl

Als je, zoals ik, wel eens een website maakt vallen des te meer de tekortkomingen in sites van andere mensen op. Goed ontwerpen van webpagina’s is een vak, en vaak moet je lang nadenken over wat de beste oplossing voor een probleem is. Vaak is echter de beste oplossing de meest eenvoudige, of in ieder geval de oplossing die voor de gebruiker het simpelste is. Wat er ‘onder de motorkap’ zit van een bepaalde oplossing is voor een gebruiker niet relevant. Hoe meer je kan verstoppen aan techniek en interne systemen, hoe beter.

Een voorbeeldje: contactformulieren. Als je een vraag wilt stellen aan Dynabyte en je klikt op ‘contact’ krijg je dit voor je neus:

Het lijkt wel een belastingformulier! Maar liefst vijftien veldjes die je moet invullen voordat je een antwoord kan krijgen op je vragen. Vooral mooi is het boxje onderaan de pagina met ‘hoe wilt u uw antwoord ontvangen’. Als je via het web een vraag stelt lijkt het toch logisch dat je gewoon via mail antwoord verwacht. Ook het vinkje bij ‘Ja! Ik wil graag reclame en andere troep van jullie ontvangen!’ maakt overduidelijk dat Dynabyte geen vragen verwacht van klanten maar vooral e-mail adressen waar ze spam naar toe kunnen sturen.

Beter is hoe Albert Heijn het probleem oplost. Ook hier een lang formulier, maar met de opmerkingen dat je alleen je e-mail adres hoeft in te vullen en een onderwerp, de rest is niet noodzakelijk. Zo laat je de keuze over aan de klant:

Maar de absolute winnaar op het gebied van contactformulieren is craigslist, vaak verguisd vanwege het gebrek aan vormgeving en vernieuwing, maar op het gebied van contactformulieren zijn ze erg verfrissend: ze hebben er namelijk geen:

Gewoon een email adres in plaats van drie pagina’s aan formulieren die je moet invullen. Wellicht dat er achter ‘help@craigslist.org’ wel een uitgebreid systeem schuil gaat dat de inkomende mails filtert op onderwerp, dingen doorstuurt naar aparte afdelingen, de tekst analyseert op sleutelwoorden, etc. Of wellicht dat er wel gewoon iemand is ingehuurd om de e-mail te sorteren. Voor de gebruiker maakt dat allemaal niet uit, waar het om gaat is dat alleen de meest simpele en eenvoudige oplossing zichtbaar is en dat de gebruiker zich niet druk hoeft te maken over hoe het hele proces werkt. Simpel en efficiënt. Less is more.

In mijn kast hangt een t-shirt met daarop een gedeelte uit een van de bekendste gedichten van de Vlaamse dichter Willem Elsschot (1882 – 1960):

…want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Dit citaat is bijzonder populair geworden voor allerhande doeleinden, bijvoorbeeld als titel voor een scriptie. Een korte zoekopdracht bij de Universiteitsbibliotheek Utrecht levert bijvoorbeeld meer dan dertig resultaten op, waaronder deze:

• Sabbatical van droom naar daad : stress en onthaasten
• Tussen droom en daad : de Nederlandse Juristen-Vereniging 1870-1995
• Tussen droom en daad : D’66 en de politieke crisis : meningen bijeengebracht door Joris Backer
• Droom en daad : maandblad voor jonge meisjes
• Tussen droom en daad : formele methoden en gereedschappen bij specificatie en implementatie van open systemen

Ik vraag me af of al die mensen het hele gedicht ook hebben gelezen. Deze vier zinnen stammen namelijk uit een langer gedicht, Het Huwelijk, wat handelt over een man die langzaam zijn vrouw ziet verouderen en lelijk worden. Uiteindelijk overweegt hij haar zelfs te vermoorden en er met een andere vrouw vandoor te gaan:

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand. Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen en rennen door het vuur en door het water plassen tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar dat doet hij niet, want… tussen droom en daad, etcetera. Hoeveel van die mensen die deze zin gebruiken voor hun marketingworkshops of atelier voor decoratieve verftechnieken of welk ander doel dan ook weten eigenlijk in welke context die vier zinnen vallen?

De dikke dronken man uit het foldertje van de IB-groep die ik hier een tijdje geleden poste staat nu ook op het bekende weblog This Is Broken. Ze hebben helaas wel mijn naam verkeerd gespeld. Nu is thisisbroken.com zelf ook een beetje ‘broken’.