Er is echter één probleempje mee, wellicht dat het wetenschappelijk nodig is, maar ik vind het vanuit interaction design-oogpunt nogal onhandig. Het gaat om het volgende: het grootste deel van de test bestaat uit vragen die kijken in hoeverre je ‘idealen’ in de ‘praktijk’ uitwerken. Daarvoor heb je een typische ‘schaal’ van ‘eens’ tot ‘oneens’, zoals je in dergelijke onderzoeken wel eens vaker ziet. Kijk eens naar de volgende twee vragen (klik op het plaatje voor een vergroting)
Als je deze vragen leest ontdek je een patroon: de eerste vraag is telkens ‘Idealiter doe ik dit’ en de tweede telkens ‘Maar in de praktijk doe ik dit’. Vervolgens kun je aangeven in hoeverre je het met de stelling eens bent. Het probleem is alleen dat bij een gedeelte van de vragen de aanduidingen ‘geheel mee eens’ en ‘geheel mee oneens’ worden omgewisseld. Maar omdat je de vragen in paren ziet denk je dat bij allebij de vragen de aanduidingen op dezelfde plek staat, en dus geef je foute antwoorden. Op het moment dat ik dit ontdekte was ik al bij de laatste pagina aangeland, en je kan niet meer terug, dus het grootste deel van mijn vragen heb ik waarschijnlijk fout ingevuld.
Het is weer tijd om ergens voor te stemmen. En wel de vijf beste popplaten van de afgelopen vijftig jaar. Op Sgt.Pepper van de Beatles kunt u niet stemmen want die is niet voorgeselecteerd, maar mijn favoriet: I See A Darkness van Bonnie ‘Prince’ Billy uit 1998 staat er gelukkig wel tussen.
Een probleem van zo’n lijstje is dat je erg geneigd bent om albums die je nu erg goed vindt op te nemen in de lijst, zoals bijvoorbeeld Funeral van de Arcade Fire of Illinois van Sufjan Stevens. De ervaring leert echter dat je pas na een paar jaar kan zeggen of een plaat echt ‘eeuwigheidswaarde’ heeft. Van Kid A van Radiohead (2000) weet ik dat bijvoorbeeld onderhand wel, maar een plaat als Yankee Hotel Foxtrot van Wilco (2002) vond ik destijds geweldig, zoals ik schreef in nl.muziek:
Absoluut de beste plaat van het jaar. Over 10 jaar zal deze plaat in één adem genoemd worden met Radiohead’s OK Computer, Nirvana’s Nevermind en R.E.M’s Automatic for the People. Een van de weinige platen van dit jaar die (denk ik ;) echt een lange adem hebben en die mensen over een paar jaar nog steeds met veel plezier uit de kast halen.
Dat ik ‘m ‘nog steeds met veel plezier uit de kast haal’ klopt wel, maar ik noem ‘m zeker niet ‘in een adem met O.K. Computer’. Daarom heb ik de recentere platen expres lager op de lijst gezet. Overigens tellen alleen de eerste vijf mee in de daadwerkelijke stemming.
1. Bonnie ‘Prince’ Billy – I See A Darkness (1998)
2. Radiohead – O.K. Computer (1995)
3. My Bloody Valentine – Loveless (1991)
4. Beatles – Abbey Road (1969)
5. Pixies – Doolittle (1989)
6. Smiths – The Queen is Dead (1986)
7. Van Morrison – Astral Weeks (1968)
8. Flaming Lips – The Soft Bulletin (1999)
9. Belle & Sebastian – …If You’re Feeling Sinister (1996)
10. Television – Marquee Moon (1997)
11. Nirvana – Nevermind (1991)
12. D.J. Shadow – Entroducing (1996)
13. Arcade Fire – Funeral (2004)
14. Sufjan Stevens – Illinois (2005)
15. Elvis Costello & The Attractions – This Year’s Model (1978)
Erg jammer is dat je geen ‘wildcard’ of iets dergelijks hebt om zelf nog een plaat toe te voegen. Anders had ik graag nog platen genomineerd als Electro-Shock Blues van de Eels, Kid A van Radiohead, In the Aeroplane over the Sea van Neutral Milk Hotel, Bryter Later van Nick Drake en The Ideal Crash van dEUS.
Wederom een nieuwe post op IntermediairFW: het resultaat van de derde weekopdracht. In dit geval moest ik twee bedrijven zoeken die me aanspreken en twee waar ik helemaal niks mee heb. Als u het heeft gelezen en u vindt het wat kunt u op mij stemmen. Als u het niks vindt moet u ook op mij stemmen anders krijgt het hieronder afgebeelde konijntje de rest van de week geen voer.
U bent gewaarschuwd.
Fata Morgana’s, of luchtspiegelingen, zoals in goed Nederlands heten. Was u daar vroeger als kind ook zo gefascineerd door? Ik in ieder geval wel: alleen al de gedachte dat je ergens in de verte iets kon zien wat er eigenlijk niet is was voor mij fascinerend genoeg om er over te dagdromen. Helaas heb ik nooit meer gezien dan de enkele ilussie van water op de weg.
Dat is wel anders in Penglai, in het Oosten van China. Daar hebben mensen afgelopen Zondag een complete fata morgana van een stad gezien, een paar uur lang. De atmosferische omstandigheden in die plaats zijn blijkbaar ideaal voor luchtspiegelingen: vroeger werd de stad ook wel de ‘verblijfplaats van de goden’ genoemd.
Uitstekend artikel bij NRC.nl over Creative Commons dat voor mensen die nog niet bekend zijn met het fenomeen het in het kort uitlegt. Het artikel is overigens zelf onder een CC-licentie gelicenseerd, en wel dezelfde die ik ook gebruik.
Aangezien ik zo’n vermoeden heb dat dit artikel, zoals alles bij de PCM-bladen, na een week achter slot en grendel verdwijnt heb ik het hier (legaal dus) gereproduceerd voor de eeuwigheid. Klik hieronder op de link.
Groepsinteractiviteit op z’n best: The Broth, een website waar iedereen kan meewerken aan het maken van een gigantische mozaiëk. Het is heel simpel: iedereen kan blokjes met z’n muis verslepen en ergens anders neerzetten. Hierdoor kunnen er prachtige groepsmozaiëkjes ontstaan. Ik heb er een half uurtje op gezeten en het is vooral fascinerend om de evolutie te zien van een stukje van het scherm. Hieronder bijvoorbeeld een gezichtje wat ik maakte en langzaam een stokmannetje werd, en uiteindelijk werd afgebroken:
En ja, ik kon het inderdaad niet laten, sorry:
Toen ik na het schrijven van dit stukje overigens terug ging naar het mozaiëk zag het gezicht wat boven dit bericht staat er als volgt uit:
Net gepost op IntermediairFW: het resultaat van de tweede weekopdracht. In dit geval een stukje over netwerken. Denkt u er aan op mij te stemmen? Als beloning krijgt u een kopje van deze puppy.
Het heeft een tijdje geduurd, 20 jaar maar liefst, maar nu is toch echt het hoge woord eruit: het handje was niet van God, maar gewoon van Maradona zelf.
