Aangezien ik op dit moment werkzoekend ben heb ik mijn CV op een aantal banensites gezet: Monsterboard, Werk.nl, etc. Dat werkt over het algemeen af en toe wel redelijk, en soms belt iemand me zelfs op naar aanleiding van mijn CV. Meestal zijn dat detacheringsbureaus die een ‘geweldig innovatieve job als webspecialist’ hebben, wat meestal neerkomt op het invoeren van producten van een saai bedrijf ergens in de polder. Soms is het wél eens wat, maar meestal moet ik de meeste mensen toch teleurstellen dat ze voor dergelijke klussen beter iemand anders kunnen vragen.
Vandaag kreeg ik, na wijziging van mijn CV, echter geen uitzendbureau aan de lijn, maar een mailtje van een nieuwe website: itjobbing.nl. Deze website had namelijk mijn CV, ongevraagd, overgenomen op hun website, er de titel ‘Website adviseur’ boven gezet (die ik niet zelf heb bedacht) en schreven me dat mijn cv op dit moment NIET ACTIEF is, maar dat ik ‘m GRATIS kan ACTIVEREN voor een GEWELDIGE BAAN (hoofdletters van hun, niet van mij).
Even los van het feit dat ze waarschijnlijk inbreuk maken op mijn auteursrecht vind ik het gewoon onbeschoft om ‘zo maar’ CV’s van het net te plukken en die op je eigen website te zetten: ik heb nergens om gevraagd en alle goodwill die ik heb om hun site te bekijken verdwijnt als sneeuw voor de zon. Jammer maar helaas, het woord ‘itjobbing’ staat bij mij vanaf nu synoniem met SPAM.
Om alle woede af te reageren heeft Eric vandaag gelukkig weer een leuk spelletje gevonden. Kunt u het balletje in het bakje leggen met de robotarm?
Goed, wellicht ben ik wat naïef, maar toen ik net deze kop op Teletekst zag was mijn eerste gedachte ‘Wat?! Voor altijd? Net zoals Lenin?’. Nee, uiteraard niet, slechts voor een paar dagen zodat de mensen afscheid kunnen nemen van hun geliefde dictator. Maar toch, zo’n raar idee zou het niet zijn toch? Het ‘Museum voor de Revolutie’ zou ongetwijfeld nog wel plek hebben voor een mooie vitrine waar Slobodan tot het einde der tijden kan liggen.
Overigens ligt Lenin er nog steeds, in het voor hem gebouwde mausoleum op het rode plein in Moskou. Welke delen van zijn lichaam echt zijn en welke in de loop der tijd zijn vervangen door ‘nieuwe’ onderdelen is onduidelijk en de regering geeft daar geen commentaar over. Het mausoleum heeft zelfs een eigen website, met een model in VRML, u weet wel: 3d op het web wat helemaal hip was in 1997, maar nu compleet achterhaald is. Wat dat betreft loopt Rusland dus nog net zo achter als vroeger.
Het is jammer dat ik geen videorecorder heb, anders had ik ‘m graag opgenomen en nog een keer teruggekeken: de documentaire De Keuze van Robert Hughes, afgelopen vanavond bij het Uur van de Wolf op Nederland 3.
Robert Hughes is een Australisch kunstcriticus die al vele jaren zijn kijk op kunst geeft, en in de jaren tachtig de serie The shock of the new maakte, waarin hij zijn blik op de moderne kunst van de 20ste eeuw gaf. De Keuze van Robert Hughes is in feite een ‘epiloog’ op die serie, waarin hij kort aangeeft wat op dit moment de belangrijkste kunstenaars zijn, wat de huidige tendensen zijn, en vooral wat de tendens zou moeten zijn. Hughes is namelijk een tegenstander van post pop-art kunstenaars als Jeff Koons (u weet wel, van die porseleinen Michael Jackson en Pink Panther) die volgens hem veel te veel slechte ideeën van Andy Warhol en Marcel Duchamp lenen.
Liever ziet Hughes intiemere, meer persoonlijke en vooral meer schone kunst als de door het Portugese fascisme geïnspireerde portretten van Paula Rego, de in hun eenvoud schitterende waterverflandschappen van David Hockney en de zware werken over de holocaust van Anselm Kiefer (afbeelding).
Uiteindelijk wordt de documentaire van Hughes daarom meer een manifest dan een beschouwing: een oproep tot meer integere kunst die mensen aanspoort tot goed kijken en niet tot gelijk consumeren. Kunst met ziel kortom. En wie kan daar nu tegen zijn?
Er gebeurde vandaag iets onwaarschijnlijk vreemds: ik was, puur toevallig, in de letterenbibliotheek in Utrecht om een beetje te ontspannen na een sollicitatiegesprek en liep rond op de kunstgeschiedenisafdeling. Op een gegeven moment kwam ik langs de ‘D’ en zag daar de prachtige overzichtscatalogus staan met het werk van Theo van Doesburg. Het is al een tijdje geleden sinds ik me met Van Doesburg heb bezig gehouden dus ik pakte de catalogus en bladerde er wat doorheen. Toen ik keek naar de sterfdatum (6 maart 1931) realiseerde ik me plotseling dat het vandaag, op de kop af, precies 75 jaar geleden is dat Van Doesburg stierf in een kuuroord nabij Davos in Zwitserland.
Dat is natuurlijk wonderbaarlijk, maar ook wel een beetje triest omdat ik er helemaal níks over heb gehoord in de media. En het is vooral schandalig, want Van Doesburg is de enige echte dadaïst die we in Nederland gekend hebben, een van de belangrijkste sleutelfiguren in de kunstwereld van het begin van de vorige eeuw en boven alles een geniale, kleurrijke en creatieve man. Zijn kunst is lang niet altijd even consistent van kwaliteit geweest, maar de invloed die hij heeft gehad op het kunstenaarsklimaat in Nederland (en de rest van Europa!) aan het begin van de 20ste eeuw is niet te onderschatten. Zonder Van Doesburg was er nooit sprake geweest van ‘De Stijl’, hadden veel beroemde kunstenaars elkaar nooit ontmoet en was de Nederlandse kunst veel grijzer en saaier geweest.
Wat me verbaast is dat er werkelijk nergens een mooie overzichtstentoonstelling is, of een uitgave, of een avondvullend televisie-programma, of een voorleesavond (Van Doesburg schreef bijzonder komisch en absurde poezië en proza) of wat dan ook. Uiteraard is er altijd meer belangstelling geweest voor Piet Mondriaan, J.J.P Oud en Gerrit Rietveld, maar juist de persoon Van Doesburg is bijzonder interessant en toepasbaar op deze tijd: hij was een ‘netwerker’, was bedreven op alle gebieden (‘crossmedia’) en hij ging naar alle uithoeken van Europa om zijn frisse nieuwe ideeën te promoten. Allemaal eigenschappen die worden toegeschreven aan de hudige 21ste-eeuwse mens.
Wellicht dat deze toevallige constatering dat Van Doesburg vandaag 75 jaar geleden overleed een teken is dat we zijn erfenis weer eens onder de aandacht moeten brengen? Misschien zo?
Er zijn maar weinig dingen waar ik als vormgever een grotere hekel aan heb dan Comic Sans MS, u weet wel, dat vrolijke lettertype wat de school van uw zoon/dochter gebruikt voor zijn brieven. Op zich heb ik niks tegen het lettertype, maar wél tegen het gebruik ervan. Als iemand het gebruikt voor z’n stripwinkel, of voor een peuterspeelzaal, vooruit. Het probleem is echter dat mensen het tegenwoordig gebruiken voor serieuze zaken: de Gemeente Nijmegen gebruikt het zelfs voor haar officieële documenten. Sorry, maar dat kunnen we toch niet meer serieus nemen?
Nu is er al een groep mensen die Comic Sans willen verbannen en prachtige stickers plakt op alles wat Comic Sans is. Die stickers had ik echter nog niet ontdekt toen ik laatst in Amsterdam was en bijna omviel toen ik toevallig dit naambordje zag:
AAAH! Dit is toch ronduit zielig? Een groot bedrijf, Dyson, van die stofzuigers zonder zak, die zichzelf prijzen om hun design en zelfs een prijs hebben voor goede ontwerpen hebben een metalen naamplaatje in Comic Sans. Vergelijk het eens met de andere bedrijven die in hetzelfde pand zaten:
Inderdaad, dat zijn correcte naamplaatjes. Is Dyson tegenwoordig bezig met een infantilisatiecampagne? Willen ze hun stofzuigers ook gaan slijten aan kleuters? Ik snap het werkelijk niet.
Om het dan maar gelijk helemaal over de top te gooien ben ik mensen vast voor geweest. Hieronder het meest afgrijselijke misbruik van Comic Sans wat ik me kan voorstellen.
Geen ‘greatest hits’, maar gewoon een nieuw album met intieme liedjes van de zangeres Chan Marshall, beter bekend als Cat Power. Marshall nam het album in een week op in Memphis met een groep sessiemuzikanten die ondermeer met Al Green hadden samengewerkt. Het mooie van dit album is dat haar karakteristieke teksten en verhalen nog steeds een belangrijk onderdeel zijn van haar muziek, maar dat ze niet meer zo in-your-face worden gebracht als bij haar vorige album, You are Free. Een aanrader voor iedereen die van singer-songwriter liedjes houdt, en zeg nu zelf: wie doet dat nu niet?
Als de Vaudeville-artiesten uit het begin van de vorige eeuw hadden besloten om in een tijdmachine te stappen en op te treden in 2006 had het waarschijnlijk ongeveer zo geklonken als de Dresden Dolls: bombastisch, hysterisch en dramatisch. De groep rond Amanda Palmer (die vroeger als levend standbeeld op Harvard Square in het Amerikaanse Cambridge stond) en Brian Viglione had al eerder een aantal albums uitgebracht met hun kenmerkende geluid en het nieuwe album is daar geen uitzondering op: wederom hebben ze een album vol met ‘Brecht-punk’ volgespeeld.
Voor wie hem de eerste keer heeft gemist: mijn film De Stadsverwisseling zal nogmaals te zien zijn, en wel 1 maart in Filmhuis Lux in Nijmegen. De kaartjes liggen vanaf 13 februari in de verkoop bij de kassa van de Lux en bedragen 3,50 p/s. ‘De Stadsverwisseling’ wordt vertoond in het kader van het ‘stadsfilm-programma’ van de Lux en zal te zien zijn in het themablok ‘Nijmeegse humor’, dat start om 20.00 u. Komt dat zien!
Dat was waarschijnlijk een zin die u tien jaar geleden verwachte op een website, toen het web nog jong was en iedereen verwachte dat we over tien jaar in cyberspace zouden leven.
Desondanks is het nu ook echt mogelijk om in 3d over het web te surfen, met uBrowser, gebaseerd op Firefox, die u websites laat bezoeken en ze roteren, eventueel in de vorm van een kubus, bol of vlag (zie hierboven). Ik kan er geen enkel nuttig doel voor bedenken, maar de auteur zelf ook niet. Leuk is het wel.
Over tien jaar geleden gesproken: toen had je ook nog van die mooie knoppen die op elke webpagina stonden. En de Hamsterdans (onlangs nog even populair door de nieuwe Mohammed Dance). Wat is uw favoriete internet-herrinering?
