Yes! Ik ben de eerste!

Vijf minuten later…

Shit! Ik ben toch niet de helemaal de eerste…

Een van mijn favoriete popliedjes aller tijden is Heartbeat, van de Noorse popzangeres Annie. Ik heb het minstens honderd keer over mijn stereo laten knallen en toch wordt het niet saai. Ik ben trouwens niet de enige die er zo over denkt: het tijdschrift Pitchfork verkoos Heartbeat al eerder tot single van het jaar (scroll naar beneden) en het kwam zelfs tot een zesde plaats in hun lijst van beste singles van de afgelopen vier jaar.

Nu probeer ik al maanden het nummer gedraaid te krijgen in de disco. Talloze aanvragen en smeekbedes bij de DJ ten spijt, het lukt maar niet. Ik ben al overgegaan tot de tactiek om iedereen die ik maar vaag ken in de disco te vragen of zí­j het dan maar aanvragen omdat het anders wel erg genant wordt als ik er telkens weer sta.

Toch kom je het nummer ook wel eens tegen zonder dat je daar om vraagt: gisteren stond ik in de fitness mijn conditie op peil te brengen op het ski-apparaat toen ik plotseling, tussen alle pomp-muziek die ze meestal daar draaien, opeens een remix van Heartbeat hoorde. Wauw! U snapt: mijn dag was weer helemaal goed, en voortaan ga ik niet meer naar de disco op Zaterdagavond, maar naar de fitness.

Origami is cool. Maar je kunt ook te ver gaan.

Ik ben niet zo’n fan van DRM, u weet wel: technologie die er voor zorgt dat ú niet meer in controle bent over de spullen die u koopt, maar de fabrikant van die spullen. Zoals bij bijvoorbeeld ‘copy-controlled’ audio-cd’s. U kunt ze niet kopieëren (ook als het een legale thuiskopie betreft), niet op uw iPod zetten en alleen maar afspelen met de software die op de cd staat.

Nu blijkt dat beveiligde cd’s van Sony nog meer doen behalve u het bloed onder de nagels vandaan halen: ze kunnen uw computer kapot maken. Een computerexpert ontdekte namelijk dat Sony-cd’s een zogenaamde ‘Rookit’ installeren: een verzameling programma’s die meestal alleen voorkomen bij spyware, malware en andere dubieuze software. Kort gezegd komt het er op neer dat allerlei software onzichtbaar wordt geinstalleerd en rare dingen doet met uw computer: als u het er af wilt gooien heeft u pech: dan moet u ofwel een professor in de Informatica zijn, of uw computer herinstalleren.

Nog een reden voortaan geen Sony-cd’s meer te kopen en alleen nog maar muziek te kopen van lieve muzieklabels.

Zojuist, op Maandag 31 Oktober 2005, om 13.00 heb ik haykranen.nl voor iedereen online gezet. Op de welkomstpagina is een korte introductie te lezen. Het grootste deel van de website beslaat de portofolio, maar dit weblog moet ook in de toekomst een belangrijke rol gaan spelen.

Ik heb om het weblog alvast wat ‘vulling’ te geven de ‘beste’ stukjes van mijn andere weblog, Gé ,geimporteerd. Deze zijn te lezen in de categorie Gé. Veel plezier met haykranen.nl, en bezoek dit weblog voor up-to-date informatie. Overigens is er ook een RSS-feed voor mensen die dat handig vinden.

Laatst stond ik in de rij voor de Swirls in Utrecht. Het was warm weer, iedereen wilde blijkbaar zo’n beker met ijs hebben en dus was de rij lang. Helaas was het personeel vrij langzaam dus ik had genoeg tijd om te kijken naar de andere mensen in de rij.

Recht voor me stond een lief jong meisje, van een jaar of 18 en naast haar een oude man, minstens 40, van het type Mick Jagger / Keith Richards. Dat het haar vader niet was bleek al snel door hun intieme omhelzing, en vooral door de manier waarop de oude man het jonge meisje woordjes in haar oor fluisterde en met zijn tong langzaam over haar wang gleed.

Nadat ik een paar seconden dit voorval gadesloeg draaide de oude man, gehesen in een spijkerjasje en een leren broek, zijn pokdalig en ongeschoren gezicht om, keek me aan en gaf me een kort, mannen-onder-elkaar knipoogje.

Bah!

Over een tijdje in de winkels: Longhorn, de opvolger van Windows XP, waar u nu waarschijnlijk dit berichtje mee zit te lezen (althans, 71% van de mensen gebruikt XP volgens onze statistieken). Behalve dat Internet Explorer nu eindelijk ook ‘tabs’ heeft zit er nog een andere interessante ‘vernieuwing’ binnen Longhorn: DRM oftewel Digital Rights Management. Dit betekent dat Microsoft (en andere grote bedrijven) gaan bepalen wat u wel en niet mag doen met uw bestanden. Heeft u laatst een -gekochte- cd naar MP3 omgezet en wilt u deze afspelen? Helaas, u moet ‘m toch echt overnieuw kopen, want mischien gaat u ‘m wel kopiëren. Totale flauwekul dus, maar het wordt nog enger.

Longhorn heeft namelijk ook PVP-OP, oftewel Protected Video Path / Output Protection Management. Een lange naam voor iets simpels: Windows controleert voortaan of uw monitor wel DRM heeft. Zo niet (wat voor het overgrote deel van de monitoren geld), dan krijgt u een slechter beeld, of helemaal geen beeld en de mededeling dat u maar eens een goede monitor moet gaan kopen, die wel de juiste DRM-chip heeft.

U snapt wat dit voor gevolgen heeft: Microsoft, en de producten van films, muziek en andere entertainment krijgen totale controle over de hardware die u heeft, in plaats van diegene er voor betaald heeft: uzelf.

Er is nu geen reden meer om naar een waarzegster te gaan: je kunt tegenwoordig ook je toekomst lezen in je gezicht, en dat zelfs online. Stuur een portretje op, en binnen vijf seconden weet je alles over jezelf wat je nog niet wist.

Mijn resultaten waren op z’n minst verassend: volgens de gezichtenvoorspeller ben ik een typische ‘witte-boorden’ werker, en dus is een carriëre als politieman, telemarketeer of gewoon kantoormedewerker bij uitstek geschikt voor mij (dat dacht ik dus niet). Ik heb een hekel aan kunstenaars (terwijl ik kunstacademie doe), en dat geldt ook omgekeerd omdat de ‘artiesten’ omdat ze me als een slaaf van de eenvormigheid zien. Ik heb een hekel aan mijn baan, maar doe het toch maar zodat ik genoeg geld heb om mijn buurman te overtreffen met m’n nieuwe auto (daar kan ik me ook weinig bij voorstellen).

Gelukkig verdien ik in de toekomst wel 50,000 euro per jaar en ben ik geen homo (ik heb slechts een ‘gay factor’ van 1.3).

Ik heb de test ook nog eens met andere foto van mezelf overgedaan, waar ik nog langer haar had, en wat bleek: ik ben blijkbaar opeens een oost-europeaan, mijn ambitie is veel hoger en ik ben een academicus. Volgens deze test moet ik maar journalist of leraar worden. Bovendien verdien ik nu ook twee keer zoveel.

Ik moet m’n haar toch maar lang laten groeien…

De hoofdstad van Nebraska, Lincoln heeft een anti-drugs beleid. Sheriff Terry Wagner wil dat de jongeren van de drugs afblijven, niet te veel drinken en respect hebben voor hun moeder.

Dat is allemaal verder geen probleem, maar zijn methoden zijn op z’n minst bedenkelijk te noemen. Belangrijk voor hem is namelijk dat kinderen op een zo vroeg mogelijk tijdstip doorhebben dat drugs slecht zijn. Als je kinderen van zes verteld dat drugs slecht zal dat weinig belletjes doen rinkelen (Drugs? Is dat zoiets als Pokémon?), dus bedacht de Sheriff iets beters: kleurplaten.

Ondermeer een konijntje (ik hou van worteltjes maar spring weg van drugs!), een kuikentje (‘ik ben een baby boerderijdier! Denk na en rook niet!) en een hond (zie boven) moeten de jeugd uit Lincoln op andere gedachten brengen.

Het is natuurlijk maar een kwestie van tijd voordat Wagner met nieuwe ideeën komt. Wellicht posters op de kinderboerderij van koeien die geslachtsziekten hebben? ‘Ik ben een koe met een druiper! Gebruik een condoom!’ ?

Ik ben benieuwd.

Als je muziek luistert heb je daar lang niet altijd een beeld bij. In vervlogen tijden stonden muzikanten nog ruig op de voorkant van de lp-hoes, en kon je uren wegdromen bij je helden. Tegenwoordig heb je internet, dus echt een excuus heb ik niet, maar ik had toch geen flauw idee hoe de leden van The Arcade Fire er uit zagen. Als ik luisterde naar Funeral, hun eerste langspeelplaat en een van de muzikale hoogepunten van 2004, had ik het idee dat het waarschijnlijk een stuk of vier, wat gothic-achtig ogende, mannen zouden zijn, met een klein iel mannetje als leadzanger.

Afgelopen Donderdag, 12 Mei in Nighttown Rotterdam werd ik echter nogal verbaasd door het uiterlijk van de band: de leadzanger was geen iel mannetje (wat je van zijn zang zou kunnen verwachten), maar een gigantische boom van twee meter. En het gezelschap bestond uit maar liefst zeven, wild geklede, mensen die er eerder uitzagen als een hippieclan dan een gothicband. Al vanaf het eerste nummer gingen ze er tegenaan op een manier die ik eigenlijk alleen eerder heb gezien bij bands als The Polyphonic Spree en de Flaming Lips: met een gigantisch geloof in hun eigen muziek en een onvermoeibare drang om dat over te brengen op hun publiek.

Tijdens de show viel op dat de leden van The Arcade Fire veel bezettingswisselingen hadden. Bij elk nummer renden ze over het podium om te wisselen van instrument. De drummer werd gitarist, de accordeonist drummer, en van bepaalde bandleden kon ik niet eens bepalen wat nou precies hun hoofdinstrument was. De enige uitzondering hierop was de violiste, die op een dusdanige manier opging in haar spel dat het haar blijkbaar niet deerde dat iedereen haar gekke bekken en wilde gebaren zag.

Ze was overigens niet de enige violist. Het voorprogramma, Final Fantasy, bleek gewoon mee te doen tijdens het optreden. Zijn voorprogramma was een goede keuze van de band: Final Fantasy maakte bijzondere muziekcollages met behulp van alleen zijn viool en een soort tape-loop effectpedaal, waarmee hij telkens live een loopje maakte waar hij weer overheen begon te spelen. Een mooie combinatie van Nick Drake-achtige melodieën en vocalen die een beetje deden denken aan Patrick Wolf, waar Owen Pallett (zoals Final Fantasy echt heet) mee bevriend is. En net op het moment dat zijn muziek een beetje pit begon te missen verscheen de helft van de hoofdact op het podium om mee te spelen bij een verrassende versie van Mariah Carey’s(!) Fantasy.

Terug naar die hoofdact. Hun set bestond uiteraard uit zo’n beetje alles van debuutplaat Funeral, en verder een aantal (mij) onbekende nummers. Een aantal nummers die op plaat wat minder uit de verf kwamen (zoals Haïti) werden hier in een beter arrangement gestoken. En de beste nummers van de plaat (zoals Tunnels, Rebellion (Lies) en Laika) waren (voor mij) in ieder geval goed genoeg voor kippenvel.

Mijn enige kritiekpunt op het concert is eigenlijk dat ze, ondanks hun inzet en omvang, te weinig afweken van de versies die op plaat stonden. Zo af en toe werd er wel een beetje geïmproviseerd, maar meestal waren de gitaarsolo’s en zelfs de kleine snikjes van de zanger identiek aan de plaat. Ook had het concert wel wat langer mogen duren (met wellicht wat meer onbekend werk), maar goed, ze hebben pas één plaat uit.

Plaat en concert maken dus erg nieuwsgierig naar wat deze jonge band ons de komende jaren nog gaat brengen.