En nu, een bijzonder cryptogram. U kunt het uitprinten en proberen in te vullen, maar er is geen oplossing voor, er zijn alleen maar beschrijvingen. Wellicht wat voor een echte cryptofreak, of juist iemand die er niks van kan en alleen maar onzin invult. Stuur uw cryptogram terug naar ons e-mail adres, en de beste inzender ontvangt wellicht een prijs. Maar mischien ook niet.

Vandaag in de serie ‘ik denk dat ik cool ben, maar eigenlijk ben ik dat niet’ hebben we vandaag ILL Mitch. Ill Mitch is een naar de VS geëmigreerde Rus, die nu ‘vrij’ is om zijn drie favoriete hobby’s te beoefenen: skateboarden, boksen, maar bovenal rappen. Ill Mitch rapt over zijn dagelijks leven, wat als resultaat nummers oplevert als ‘I Will Win’, ‘Fans Are My Friends’ en uiteraard het onvolprezen ‘Hey Ladies Fans’. Hij verkoopt zijn debuutcd ook via Internet. Voor het luttele bedrag van $10 kun JIJ ook eigenaar zijn van deze nieuwe hiphopsensatie. Ook biedt hij Wallpapers aan, voor zowel ‘ladies fans’ (met ëën hand in z’n bodywarmer) en een voor ‘guys fans’ (met boksbal). Ook houdt hij een, vrij up-to-date, soort van weblog bij, waarin onder andere zijn laatste aanvaring met justitie staat, zoals dat hoort bij een echte ‘gangsta’:
“Have not been abled to do news for fans since been in jail for 2 week. A guy who think he strong and fun try to make jokes on me. I fight him and win bad but then he tell police and give me charge. Charge later go away when he find out I am star. He think I give him monies but I no. Has been very bad.”

Gisteravond was er bij RAM, het VPRO-cultuur programma, een mooie en inspirerende thema-avond over het thema ‘stilte’.

Er was ondermeer een filmpje waarin een kunstenaar en een dichter plekken lieten zien die zij opzochten om te schrijven, dan wel te dichten. Elly de Waard, de dichter, liet een stuk muziek horen van, naar ik meen, Philip Glass waarin zij ‘stilte’ vond. Wat ik zo mooi vind is dat mensen die muziek aan anderen laten horen zich nooit, op geen enkele manier, raad weten met het hun houding.

Ook bij Elly de Waard was dit fenomeen weer duidelijk te zien: ze rommelt een beetje met haar bril, loopt te ijsberen op haar rode tapijt, terwijl ze zich ook bewust is van de camera die aanwezig is. Toevallig zag ik hetzelfde fenomeen ook bij ‘Netwerk’: een fan van de Havenzangers wil voor de camera een nummer opzetten en loopt te stuntelen met het afspeelapparaat, waarna het verkeerde nummer uit de speakerboxen klinkt. “Shit, verkeerd nummer. Kan dat ding even uit?” vraagt ze aan de cameraman, waarna ze ondanks dat verkeerde nummer toch nog opmerkt: “Maar dit is ook een goed nummer hoor!”.

Heeft u zelf wel eens plaat opgezet voor iemand anders? En wist u hoe u moest gaan staan zonder dat het er raar uitzag? Je zet zo’n plaat op, kijkt een beetje naar de grond en hoopt dat het nummer niet al te lang duurt.

Maar goed, we dwalen af. In het RAM-programma was ook nog een ander mooi filmpje over het thema ‘stilte’: Wim Emmerink, een dove man, maakte gebarentaalpoezië. Het enige wat we over het gedicht weten is dat het over “groei” gaat, maar ook zonder die omschrijving zijn de wilde armgebaren van Emmerink voldoende om te beseffen wat zijn onderwerp is.

Samengevat dus een bijzonder verdienstelijke aflevering van dit cultuur-programma. Voor wie het nog eens wil zien: aanstaande Maandag om 14.37 wordt het herhaald op Nederland 3.

Ik ben beroemd! Een gedichtje van mijzelf is in het huidge nummer van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS) gepubliceerd. Een oplage van maar liefst 10.000, en een gehele pagina gewijd aan mijn gedicht. Het is nog maar een kleine stap richting het professionele dichtersschap. Hieronder zie je de pagina uit de ANS. Voor diegeen die het niet lezen kan staat er onder nogmaals het gedicht weergegeven.

ik weet niet of ik hier vroeger ook al was
maar zo voelt het wel aan
voor het begin van de tijd
stond ik hier al in de keuken

Ik heb gister voor slechts één euro de geniale cd ‘Hardcore Generation II’ gekocht. Het ziet er geweldig uit, met op de voorkant zo’n meisje met een paardenstaart en een leesbril. De cd bevat onder meer de classics ‘We Declare War’ van de Rotterdam Terror Corps (tegenwoordig weer heel actueel), de Radical Rixmix van ‘Mossels’ van de Mosselman, en uiteraard het onvolprezen ‘I’ll Be Your Only Friend (Fucking Hardcore Mix) van de geniale Hardcore Motherfuckers.

Voor mij is dit nostalgie, ik was nog een brugpieper toen ‘gabber’ in was, en ik stond op schoolfeesten heel nerveus te kijken hoe die grote jongens uit HAVO2 wild met hun benen stonden te zwaaien en de oerkreet ‘Hakkuh!’ schreeuwden. Ik nam de illegale ‘Hardcore Radio’ op, die alleen in het weekend ‘s werd uitgezonden, en draaide dat bandje dan de hele week op m’n walkman. Goed, op een gegeven moment bekeerde ik me en spoelde ik er Nirvana overheen, maar ik heb nog steeds wel ergens een bandje met veel geschreeuw en gedreun.

Nu is het nog maar een paar jaar geleden, maar over 30 jaar is het nostalgie en dus HANDEL. Dan zie je TelSell reclames op tv voor ‘The Classics of the Gabbernineties’. Aangeprezen door een kale vijftiger in een trainingspak, die je eraan herinnert hoe je destijds in die ‘goede ouwe tijd’ strakstond en je voor de eerste keer een meisje kuste.

Ik huiver er nu al voor.

Vandaag naar de demonstratie in Amsterdam geweest tegen.. nou goed, dat weten jullie wel. Wat korte samenvattende dingen die me opvielen:

In de serie ‘Wereldleiders in portretten’ vandaag dhr. George W. Bush:

Gister dus wezen kijken naar de Leoniden, of eigenlijk vannacht. Ik had om half 4 afgesproken samen met twee vrienden om koste wat het kost deze laatste mogelijkheid voor de komende dertig jaar om dit fenomeen waar te nemen te gebruiken. Goed, bewapend met 6 blikjes Golden Power (de goedkope Red Bull variant van de Aldi) en een zak pepernoten en ander strooigoed gingen we op weg. Helaas was het in Nijmegen nogal bewolkt, maar volgens de weersvoorspellingen zou het in “de kop van Noord Holland en de Flevopolder” wat beter weer zijn. Op naar Harderwijk dus.

In Barneveld kwamen we uiteindelijk op een verlaten landweggetje waar we zijn gaan kijken of we iets konden waarnemen. Dik ingepakt met oude mutsen en slechte sjaals en met een verkrampte nek keken we recht omhoog om te kijken of we iets zouden kunnen zien. Na een tijdje lang een beetje lusteloos te hebben gestaard werden we dan uiteindelijk beloond met maar liefst één vallende ster, heel ver weg onder het wolkendek. Luid gilden we omdat we beloond werden voor onze lange tocht. Dit zorgde er helaas wel voor dat er allerlei lichtjes aangingen bij “de Burcht”, een lokaal herenhuis waar we de auto voor hadden geparkeerd. We reden nog door richting Harderwijk en we reden zelfs een stukje de Flevopolder in, vooral omdat dit voor iemand “de eerste keer” was, in de Flevopolder dus. Helaas was hier het zicht ook nul komma nul, dus gingen we maar terug naar Nijmegen.

Uiteindelijk kwamen we om half acht ‘s ochtends weer aan in Nijmegen, met een ietwat teleurgesteld, maar toch voldaan gevoel dat we in ieder geval één vallende ster hadden gezien. Iets om later aan je kleinkinderen te vertellen, of zo.

Na de eighties revival lijkt het er nu toch echt aan tekomen: de jaren 90 revival. Ik zag namelijk op de Box (puur bij toeval hoor, anders kijk ik alleen maar naar Discovery Channel en Nederland 3) een ‘nieuw’ liedje van Starsplash, genaamd ‘Rainbow’. Dit is een cover van niemand minder dan de befaamde DJ Paul Elstak, en wel van het nummer ‘Rainbow High in the Sky’, wat in 1995 een grote hit was en waar ik destijds als brugpieper nog aardig op heb staan te hakküh. Luister er zelf naar.

Starsplash is niet zomaar een onbekende producer, het is namelijk niemand minder dan de befaamde DJ Charley Lownoise, die destijds samen met Mental Theo (die nu kotsende jongeren op Ibiza laat zien bij MTV) net als Dj Paul Elstak ook happy hardcore hitjes had. Na de ‘break-up’ met Mentale Theo liet hij een tijdje lang weinig van zich liet horen. Hoe de tijden kunnen veranderen! Niet alleen is Lownoise back and kicking, ook heeft hij nu een hit met een cover van iemand die destijds werdt aangemerkt als de grote concurrent van het duo.

Overigens is het nieuwe nummer zelf niet veel soeps, het origineel is veel sneller (!), en ondanks dat de zangeres in het origineel veel valser zong veegt de geniale pianosolo uit de Elstak-versie de vloer aan met de versie van Lownoise. Zoals een poster op het franse forum Clubxtrem.net al opmerkte: “Le remix de “Rainbow in the Sky” est terrible!”.

Goed, nu alleen nog covers van Scatman John (Scatman’s World) en Lipstick (I’m a Raver) en we zijn weer helemaal terug in 1995 en alle huidige brugpiepers scheren hun kop weer kaal en trekken ‘aussies’ aan.

Vandaag foto’s wezen maken van Nijmegen voor de toekomstige ‘Nijmegen voor objectieve mensen’ site en boek. Onder andere het ‘meest lelijke rotondemonument van de stad’ gefotografeerd, op de rotonde bij de Daalseweg, en uiteraard ook het Erasmusgebouw. Over dat rotondemonument is een hoop te zeggen, qua lelijkheid dan, beneden heb ik een kleine schets (ja, in Paint, dus lelijk) gemaakt. De ‘D’ staat voor een afbeelding van de duivel en de ‘M’ voor Maria. De twee grijze platen zijn van beton en er zit allemaal vieze groene aanslag op. De afbeeldingen van de Duivel en Maria zijn van een werkelijk adembenemende lelijkheid, en het geheel zorgt alleen maar voor een depressieve sfeer op de (verder best leuke) rotonde.

Er zijn al acties geweest, iemand had op een gegeven moment actieposters opgehangen (op het monument zelf!) over de ‘zichtvervuiling’ die het monument veroorzaakte. Maar tot op heden blijft het er staan. Zodra de foto’s zijn ontwikkeld zal ik uiteraard hier een plaatje neerzetten, dan kun je zelf oordelen.