Zolang als ik me kan herinneren heb ik gewerkt met besturingssystemen van Microsoft: eerst met MS-DOS, daarna met alle versies van Windows. In de tussentijd heb ik af en toe wel gewerkt met Apple (vooral toen ik studeerde, en er een heel lokaal vol met iMacjes stond om mee te spelen), maar nooit als mijn belangrijkste platform.
Na al die jaren had ik het eigenlijk wel gehad met Windows: het gedoe, het constante wachten op dingen die vastlopen, niet reageren, onhandig zijn gedaan, veel te veel muiskliks vereisen, etcetera, etcetera. Ondertussen zag ik steeds meer mensen om me heen met van die mooie witte en zilveren Apple laptopjes. Mijn eigen (Windows) laptop begon langzamerhand een beetje oud te worden, dus ik besloot om de overstap te wagen naar Mac OS X.
Tot nu toe ben ik zeer tevreden. Alles is duidelijk veel beter doordacht en werkt fijner. Toch is het hele proces van omschakelen moeilijker dan ik had gedacht. Welke applicaties moet je bijvoorbeeld gebruiken in plaats van de dingen die je gewend bent op een PC?
Er zijn heel veel applicaties (zowel commercieel als gratis / open source) verkrijgbaar voor de Mac, bepaalde applicaties zijn er voor meerdere platforms, voor andere applicaties die alleen onder Windows werken moet je een alternatief zoeken. Hieronder wat ik nu gebruik:
[TABLE=2]
NB: als u ook zo’n mooi tabelletje wilt maken in WordPress moet u eens kijken naar de plug-in wp-Table.
Daarnaast zijn er een paar applicaties die je alleen op Mac hebt, en eigenlijk niet in een gelijkwaardig alternatief onder Windows, zoals bijvoorbeeld QuickSilver (freeware), een soort van command line die gelijk op je desktop zit en waar je per toetsenbord allemaal commando’s in kan voeren Daarnaast ook al het al eerder genoemde Parallels (niet gratis) waarmee je vrij makkelijk kan switchen tussen Windows en Mac, alhoewel het wel een tijdje duurt (een minuutje of twee) voordat het opstarten klaar is. Een gratis alternatief is eventueel Boot Camp van Apple zelf, maar daar moet je wel je Mac opnieuw voor opstarten.
Eigenlijk maar één applicatie die ik echt mis, namelijk het archaïsche programma Vertaal voor Windows, een softwarepakket uit 1992(!) wat geschreven is voor Windows 3.1 en maar één ding kan: woorden vertalen van de ene taal naar de andere taal. Ideaal als je snel even een woord uit het Nederlands naar het Engels wilt vertalen, of andersom. Er zijn wel woordenboeken voor Mac OS X, maar geen enkele die vanuit het Nederlands naar het Engels vertaald. Hier ligt dus nog een schone taak voor bijvoorbeeld Van Dale.
Volgende keer in deze rubriek: keyboard shortcuts, instellingen en andere dingen die me opvallen aan Mac OS X.
Net terug uit Brussel, na een korte vakantie in het Belgische. Wat ik daar allemaal heb beleefd..afijn, wat ik op mijn vakantie doe gaat u eigenlijk niks aan, daar zijn andere weblogs voor. Één foto wilde ik u echter niet onthouden: net voor Anterwerpen-Berchem kreeg onze trein pech, en uiteindelijk moesten de passagiers zelfs over het spoor klimmen en zelf naar het station lopen. Recht voor de gestrande trein stond het bord, rechtsboven op de foto. Tsja, het lot is soms ironisch.
Als je, zoals ik, wel eens een website maakt vallen des te meer de tekortkomingen in sites van andere mensen op. Goed ontwerpen van webpagina’s is een vak, en vaak moet je lang nadenken over wat de beste oplossing voor een probleem is. Vaak is echter de beste oplossing de meest eenvoudige, of in ieder geval de oplossing die voor de gebruiker het simpelste is. Wat er ‘onder de motorkap’ zit van een bepaalde oplossing is voor een gebruiker niet relevant. Hoe meer je kan verstoppen aan techniek en interne systemen, hoe beter.
Een voorbeeldje: contactformulieren. Als je een vraag wilt stellen aan Dynabyte en je klikt op ‘contact’ krijg je dit voor je neus:
Het lijkt wel een belastingformulier! Maar liefst vijftien veldjes die je moet invullen voordat je een antwoord kan krijgen op je vragen. Vooral mooi is het boxje onderaan de pagina met ‘hoe wilt u uw antwoord ontvangen’. Als je via het web een vraag stelt lijkt het toch logisch dat je gewoon via mail antwoord verwacht. Ook het vinkje bij ‘Ja! Ik wil graag reclame en andere troep van jullie ontvangen!’ maakt overduidelijk dat Dynabyte geen vragen verwacht van klanten maar vooral e-mail adressen waar ze spam naar toe kunnen sturen.
Beter is hoe Albert Heijn het probleem oplost. Ook hier een lang formulier, maar met de opmerkingen dat je alleen je e-mail adres hoeft in te vullen en een onderwerp, de rest is niet noodzakelijk. Zo laat je de keuze over aan de klant:
Maar de absolute winnaar op het gebied van contactformulieren is craigslist, vaak verguisd vanwege het gebrek aan vormgeving en vernieuwing, maar op het gebied van contactformulieren zijn ze erg verfrissend: ze hebben er namelijk geen:
Gewoon een email adres in plaats van drie pagina’s aan formulieren die je moet invullen. Wellicht dat er achter ‘help@craigslist.org’ wel een uitgebreid systeem schuil gaat dat de inkomende mails filtert op onderwerp, dingen doorstuurt naar aparte afdelingen, de tekst analyseert op sleutelwoorden, etc. Of wellicht dat er wel gewoon iemand is ingehuurd om de e-mail te sorteren. Voor de gebruiker maakt dat allemaal niet uit, waar het om gaat is dat alleen de meest simpele en eenvoudige oplossing zichtbaar is en dat de gebruiker zich niet druk hoeft te maken over hoe het hele proces werkt. Simpel en efficiënt. Less is more.
In mijn kast hangt een t-shirt met daarop een gedeelte uit een van de bekendste gedichten van de Vlaamse dichter Willem Elsschot (1882 – 1960):
…want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Dit citaat is bijzonder populair geworden voor allerhande doeleinden, bijvoorbeeld als titel voor een scriptie. Een korte zoekopdracht bij de Universiteitsbibliotheek Utrecht levert bijvoorbeeld meer dan dertig resultaten op, waaronder deze:
Sabbatical van droom naar daad : stress en onthaasten
Tussen droom en daad : de Nederlandse Juristen-Vereniging 1870-1995
Tussen droom en daad : D66 en de politieke crisis : meningen bijeengebracht door Joris Backer
Droom en daad : maandblad voor jonge meisjes
Tussen droom en daad : formele methoden en gereedschappen bij specificatie en implementatie van open systemen
Ik vraag me af of al die mensen het hele gedicht ook hebben gelezen. Deze vier zinnen stammen namelijk uit een langer gedicht, Het Huwelijk, wat handelt over een man die langzaam zijn vrouw ziet verouderen en lelijk worden. Uiteindelijk overweegt hij haar zelfs te vermoorden en er met een andere vrouw vandoor te gaan:
Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand. Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen en rennen door het vuur en door het water plassen tot bij een ander lief in enig ander land.
Maar dat doet hij niet, want… tussen droom en daad, etcetera. Hoeveel van die mensen die deze zin gebruiken voor hun marketingworkshops of atelier voor decoratieve verftechnieken of welk ander doel dan ook weten eigenlijk in welke context die vier zinnen vallen?
De dikke dronken man uit het foldertje van de IB-groep die ik hier een tijdje geleden poste staat nu ook op het bekende weblog This Is Broken. Ze hebben helaas wel mijn naam verkeerd gespeld. Nu is thisisbroken.com zelf ook een beetje ‘broken’.
Ik werk zelf al eeuwen met de hele rits aan Adobe paketten: Photoshop, Illustrator, After Effects, etcetera. Van al die pakketen heb ik Illustrator altijd een beetje mysterieus en onhandig gevonden: alles wat ik kan in Photoshop kan ik op de een of andere manier ook wel in Illustrator bereiken, maar het gaat allemaal weer net wat anders, met een hoop irritatie tot gevolg.
De kracht van dit weblog zit ‘m vooral in het feit dat ze één specifiek onderwerp (tips en trucs over Illustrator) helemaal uitdiepen, en vrij regelmatig (vijf keer per week) nieuwe artikelen posten.
Je zou zeggen dat de voorlichtingsexperts van de overheid het wel doorhadden, sinds dat ze een site hadden die jongeren vooral beledigde in plaats van informeerde en bovendien ook nog rare banden had met Microsoft. Niks is echter minder waar: in plaats van een eikel ben je tegenwoordig een kuddedier. Op de site (een initiatief van overheids-campagne Nederland Veilig) lezen we:
Doe de kuddedier test en dan weet je meteen of je een meeloper bent of dat je nee kunt zeggen, als je vrienden te ver gaan. Want daar gaat het over op deze site. Ook vind je hier allerlei informatie, bijvoorbeeld over waarvoor je opgepakt kunt worden.
Nou, dat klinkt als een leuke bezigheid voor de jeugd! Als je de test doet krijg je ondermeer vragen als ‘Iedereen neemt morgen zijn mes mee naar school om te vergelijken. Wat doe je?’ en ‘Je vrienden bellen 112 en de brandweer is al twee keer voor niks gekomen. Wat nu?’. Als je toch een boefje bent is er nog een ander informatief gedeelte van de website waar staat wat je als jongere allemaal wel niet fout kan doen:
Als je met z´n allen uit bent, hoef je nog niet alles samen te doen. Een container omschoppen, een fiets jatten, zwaaien met een mes, iemand lastigvallen, een klap uitdelen… Het lijkt misschien even leuk, maar je doet er anderen geen plezier mee.
Aha! Nu snap ik eindelijk waarom al die oude mensen op straat gaan schreeuwen als ze in elkaar sla of ze met een mes bedreig: ik doe ze er geen plezier mee! Deze site zal mij ongetwijfeld op andere gedachten brengen!
De rare belangenverstrengeling die Wat voor eikel ben jij? had met Microsoft (de site was onderdeel van Microsoft-netwerk MSN) hebben ze ook nog niet afgeleerd: je kan een aantal spelletjes alleen spelen als je eerst MSN Messenger installeert, het forumis gewoon een MSN-pagina en als je wilt chatten met Yes-R moet je ook MSN hebben.
Dat forum is overigens sinds 9 januari dicht, maar bevat (nog) een archief van, bijvoorbeeld, een scheldkanonnade van een puber die de site te ‘focking gay’ vindt, en van een moderator die daar ook echt serieus op ingaat en zegt dat het prima is dat hij de site ‘gay’ vindt, maar dat ze er dan toch even een wat algemener topic van moet maken.
101 is een nieuw digitaal themakanaal van BNN dat gemaakt wordt door een aantal jonge filmmakers. Op de website lezen we:
101 is het nieuwe digitale 24-uurs jongerenkanaal van BNN en de Publieke omroep. Gemaakt voor en door jonge mensen. Met als belangrijkste missie: een rotvaart zetten achter de evolutie van TV.
Dat klinkt mooi, een ‘rotvaart zetten achter de evolutie van TV’, maar in de praktijk valt het nog een beetje tegen. En dan heb ik het niet over de programma’s maar vooral over iets wat je snel over het hoofd ziet: de grafische elementen op het scherm.
101 heeft namelijk een hoop ‘digital on-screen graphics’, zoals teksten en afbeeldingen. Al die spannende dingen moeten natuurlijk ontworpen worden. En daar laten de jonge TV-makers wat steekjes vallen, want men vergeet dat voor televisie ontwerpen iets anders is dan ontwerpen voor een (computer)scherm. Je hebt bijvoorbeeld te maken met de zogenaamde overscan: op televisie zie je, in tegenstelling tot een computerscherm, zelden het hele beeld. Daarom moet je er op letten dat belangrijke dingen (zoals tekst) binnen de zogenaamde title safe area valt, een gebied waarvan je zeker weet dat het op alle televisieschermen (ook oudere modellen) zichtbaar is.
Helaas hebben de ontwerpers van 101 nog nooit gehoord van de safe area (of willen ze zich er niet aan houden). Kijk maar eens naar het volgende screenshot van een programma op 101 TV:
De roze lijnen geven de safe area aan, en daar valt de tekst dus flink buiten, met dit als resultaat op mijn oude tv:
Ja, dat is inderdaad moeilijk lezen. Daarnaast begaan de ontwerpers van 101 TV nog een andere fout: te kleine letters. Het minimale lettertype wat je op een TV kan gebruiken is 20 punts, en als het echt niet anders kan 18 punts. Men heeft zich daar duidelijk niet aan gehouden bij het ontwerp van deze teaser voor Onderweg naar Morgen:
Een ruwe schatting leert dat het lettertype wat hier gebruikt wordt ongeveer 16 punts is. Daarnaast is het ook nog eens extra condensed (extra smal) en zit er vrijwel geen tracking (ruimte) tussen de letters waardoor het nog onleesbaarder wordt, zeker op mijn kleine schermpje:
En dat zit je ook nog eens drie meter verder op een bank, het lezen van de tekst is dus vrijwel onmogelijk.
Het lijkt nogal logisch, maar dit soort simpele fouten zorgen ervoor dat mensen niet naar je programma’s gaan kijken. Mijn TV is uiteraard een extreem voorbeeld van hoe erg het scherm kan zijn waar je ontwerp op komt. Een hoop mensen hebben tegenwoordig grote platte schermen waar deze problemen allemaal een stuk minder zijn, maar zeker de doelgroep waar BNN zich op richt (studenten en jongeren) hebben over het algemeen niet de allermodernste schermen. Het is jammer dat de ontwerpers van 101 TV zich dat nog niet realiseren.
Ik kreeg laatst een mooie folder thuisgestuurd van de IB-Groep waarin mij werd verteld dat ik binnenkort mijn studieschuld moet gaan terugbetalen. Prima, dat is natuurlijk een ‘investering voor de toekomst’ die studenten in dit land op zich nemen om de Nederlandse economie naar een hoger niveau te tillen. Maar het begeleidende plaatje in de folder schetst toch een heel ander beeld: wat zien we daar nu eigenlijk? Een dikke man die aan een tafel zit en zich net te goed heeft gedaan aan dure vis, twee flessen champagne en een glas cognac en nu de rekening krijgt gepresenteerd? Is dat hoe de IB-Groep mensen met een studieschuld ziet, als vuile profiteurs die hun studieschuld hebben gebruikt om in dure restaurants te dineren? Vreemd…
