Wel eens gehoord van de zogenaamde ‘En Dan Dit…’ rubriek van Teletekst, te bekijken op pagina 192? Het zou een plaats moeten zijn voor ‘luchthartige’ stukjes over mensen die per ongeluk een miljoen euro overmaken aan iemand, katten die rekensommetjes oplossen, wetenschappers die onderzoeken hoe lang je het beste een ei kan koken en meer van dat soort ongein. Het valt me echter de laatste tijd op dat er steeds minder van dat soort berichten op worden gezet, en steeds meer serieuze nieuwsfeiten die nergens anders op teletekst een plaats krijgen.
Zo is er vandaag een stukje over een RSI-congres in Ede waar de genodigden hebben afgesproken de term RSI niet meer te gebruiken omdat die te breed is geworden en ook allerlei andere klachten over armen, schouders en nek bevat. Daarom stellen ze voor om in plaats daarvan mensen in te delen bij een van de 23 subsecties van de ‘CANS-aandoeningen’, die staan voor Complaints of Arm, Neck and Shoulders.
Ik snap het niet. Moet ik hier nu dijenkletsend over de grond rollen van het lachen? Of op z’n minst een glimlach van krijgen? Het is gewoon een nieuwsfeit, en zeker geen grappig verstrooiend nieuwsberichtje.
Zouden ze dit bericht gewoon onder de aandacht willen brengen en het daarom maar daar plaatsen? Of zou de huidige serieuze toestand waarin de wereld verkeert zo serieus zijn dat ze daarom zelfs in de verstrooiende nieuwsrubrieken alleen maar serieus nieuws kunnen plaatsen?
Wie het weet mag het zeggen.
Aangezien vrijwel iedereen buiten de Verenigde Staten een hekel heeft aan George W. Bush leek het hem geen onaardig idee om daarom maar alle mensen van buiten de USA te blokkeren als ze zijn website willen zien. Bezoekers van buiten de VS (dus ook een ‘bondgenoten’ als Nederland of Groot-Britannië) krijgen een pagina te zien waarop een ‘Acces Denied’ mededeling wordt gegeven.
De enige verklaring die door de webmaster van georgewbush.com wordt gegeven is dat men dit heeft gedaan vanwege ‘veiligheidsmaatregelen’. Dat men hiermee het bijvoorbeeld buitenlandse journalisten onmogelijk maakt (zonder eerst allerlei omslachtige dingen te doen) om informatie over de presidentskandidaat uit de eerste hand te verkrijgen wordt hier blijkbaar mee vergeten.
Desondanks is het nog steeds, via een omweg dus, mogelijk om de site te bezoeken via een zgn. proxy-server. Hiermee kun je de website bekijken via een Amerikaanse ‘tunnel’ waardoor de site wel te bezichtigen is. Dit gaat ontzettend langzaam, maar de site is zo wel te bekijken.
De Turken hebben Hongarije meer dan 170 jaar bezet en in die tijd een hoop dingen gebouwd (waarvan een groot deel in Pécs, waar ik dus ook ben geweest) maar voornamelijk heel veel dingen vernietigd, zoals vrijwel de hele Burcht van Budapest. Blijkbaar niet afdoende, want de Habsburgers, Hongaren zelf (tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1848) en uiteindelijk de Nazi’s en de Russen deden dat de eeuwen daarna nog meerdere keren. Gelukkig lieten de Turken, behalve de moskees, ook iets veel na dat veel interessanter is: Turkse baden.
Budapest ligt op een ideale plek voor thermale baden, en die zijn er dan ook in overvloed. Zonder twijfel het mooiste, beste en duurste (maar liefst 2400 forinten, ongeveer 10 euro) zijn de Gellert-baden (afbeelding bovenaan), destijds gebouwd voor de gasten van het Gellert-Hotel, maar als zelfstandig onderdeel een stuk populairder geworden. Topattracties zijn onder meer het hoofdbad, waar je jezelf in een kathedraal waant, het buitenbad, met golfslagmachine uit 1920 die om het uur het zwembad omtovert in een woeste zee, en vooral de thermale baden zelf, met een sfeer als in de Efteling en een clientele die voornamelijk bestaat uit halfnaakte oude mannen en wat minder naakte jonge mannen die elkaars gezelschap opzoeken.
Laat dit laatste je echter niet afschrikken: de thermale baden zijn fascinerend, ontzettend mooi en vooral erg ontspannend, de combinatie van een douche met een hele harde hete straal, een ijskoud bad, en de twee baden van 38 en 36(!) graden geven je het gevoel alsof je opnieuw geboren bent. Ze zijn overigens wel gescheiden, maar de vrouwelijke baden schijnen net zo mooi te zijn.
De procedure om überhaupt in het bad te komen en je om te kleden is nog een heel gedoe: als je geen ‘cabin’ hebt betaald moet je jezelf uitkleden onder het oog van alle andere gasten en je medereizigers, en je kleren worden door een oud mannetje in een kluisje gestopt met een nummer wat je goed moet onthouden want het labeltje wat je mee krijgt heeft een ander(!) nummer. Dat nummer schrijft het mannetje namelijk binnenin het kluisje op een krijtbordje. De logica ontgaat iedereen, maar het schijnt al zo te gaan sinds de Turken, dus het zal wel goed zijn.
Vandaag, in het tweede deel van artikelen over Hongarije: De Hongaarse Nationale Galerij.
De Hongaarse Nationale Galerij heeft zich ten doel gesteld om alle belangrijke Hongaarse beeldende kunst te verzamelen en tentoon te stellen. Dit doen ze binnenin het paleis in de Burcht, met een geweldige tentoonstelling waar je zeker een middag, zo niet een hele dag, mee bezig bent. Entree is gratis (of heel weinig, en nog minder als je student bent) dus ook voor zuinige Hollanders is het een ‘must’.
Hoogtepunten van de collectie zijn de gouden altaarstukken en de collectie Hongaarse moderne kunst van rond de eeuwwisseling. Het eerste is vooral fascinerend door de soms wat bizarre schilderingen op de luiken die verschillende heiligen die op een niet natuurlijke manier gestorven zijn zo duidelijk en bloederig mogelijk in beeld te brengen, maar ook voor de minder bloedliefhebbende kunstminnaar is er genoeg te zien.
De moderne kunst van rond de eeuwwisseling is ook heel interessant omdat hier duidelijk te zien is dat de Hongaren goed hebben gekeken naar de heersende trends van dat moment, maar er wel een eigen draai aan hebben gegeven. Vooral de werken van Rippl-Ronai, Laszlo en Mihaly zijn aan te raden. Laat je verder niet af leiden door het oude vrouwtje (die zich suppoost schijnt te noemen) die je door alle vertrekken heen volgt en begluurt of je in staat bent om alles in je rugzak mee te nemen: dat hoort zo in Oost-Europa; als je ze niet wilt tegenkomen moet je in je hotel blijven.
En vandaag, in de serie van bezienswaardigheden in Budapest de De Monumenten op de Gellert-heuvel.
Hoog boven Budapest torent een eclectisch figuur met palmblad en een oude man met een kruis: dit zijn respectievelijk het vrijheidsmonument en het Gellert-monument. Beide zijn gigantische beelden, en beide zijn zeker een bezoekje en een klim waard. Er loopt een asfaltweg langs de achterkant van de Gellert-heuvel (waar beide monumenten op staan) waar vast wel een bus langs gaat, maar echte mannen (en vrouwen) klimmen natuurlijk. Bij voorkeur bij nacht, voor het mooie uitzicht. Neem wel een zaklamp of stalen zenuwen mee, want de verlichting rond de wandelpaden is niet altijd zo goed als de verlichting op de beelden. Als je ‘s ochtends vroeg bent kun je de wandelaars die de weg niet meer konden vinden en moesten overnachten in een struik horen snurken. Het Gellert-monument is het eerste wat je (als je tenminste het juiste pad volgt) zult tegenkomen: een 11 meter hoog beeld van een elfde-eeuwse bisschop die als martelaar de geschiedenis in ging doordat hij door tegenstanders in een dichtgetimmerde ton langs deze berg de Donau in werdt gerold. Helemaal op de top van de berg is het vrijheidsmonument gesitueerd: een viertien meter hoog monument van een jongen met een palmblad. Eigenlijk had dat palmblad een propellerblad moeten zijn , aangezien de jongen de zoon is van Admiraal Horthy, de dictator van voor de oorlog. De zoon kwam tragisch om bij een vliegtuigongeluk, maar dat feit was helemaal vergeten toen in 1945 de Russen Budapest bevrijden. Om dat heugelijke feit te vieren werdt het propellorblad vervangen door een palmblad, Russische soldaten toegevoegd aan de voet (nu vervangen door minder communistische taferelen) en klaar was Kees, of Zsigmond Kisfaludy-Strobl, in dit geval. Het is, ondanks de wat twijfelachtige geschiedenis, een indrukwekkend beeld dat zeker bij nacht je tijd (en wat foto’s) waard is.
Elke poging om konijntjes meer in het leven van alle dag te betrekken, op welke manier dan, ook juich ik van harte toe. Het is dan ook erg goed om te zien dat de mensen achter Angry Alien de zware taak op zich hebben genomen om bekende films te herverfilmen met behulp van konijntjes. Ondermeer van Titanic, Alien en The Shining hebben de konijntjes bezit genomen. Ze zijn zelfs zo populair dat ze op een beroemde show in Amerika zijn geweest. Op dit moment zijn de makers bezig met het herverfilmen van enkele beroemde horrorfilms. Hopelijk neemt een Nederlandse filmmaker binnenkort het idee over en herverfilmt hij/zij ‘klassiekers’ als Turks Fruit, De Tweeling en De Lift met konijntjes.
Overigens, terwijl ik hard aan het zoeken was naar een paar leuke konijntjes voor boven dit artikel bij Google Image Search kwam ik naar verhouding maar weinig konijntjes tegen. Ondermeer een groep gekken, een vos en zelfs een ordinaire tuinkabouter kruisten mijn pad. Toch niet echt de beste vrienden van de konijnenwereld. Gelukkig kwam ik er bij Getty Images een stuk meer tegen, alhoewel hier ook maar weinig exemplaren uit de vrije natuur voorkwamen. Het waren toch voornamelijk konijntjes op een witte steriele tafel, met vervelende kinderen of zelfs dit exemplaar, waarvan we natuurlijk maar hopen dat het arme beestje niet gelijk is overleden na de fotosessie.
Het is een mooi gebouw, de UNA-electriciteits centrale aan de Atoomweg in Utrecht. Voor veel treinreizigers (waaronder ikzelf) die richting Den Haag moeten is het elke dag weer leuk om het markante ‘de stijl’-achtige gebouw met de grote toren en het prachtige trappenhuis te zien.
Maar helaas, helaas: eigenaar NUON heeft besloten dat het gebouw gesloopt moet worden. Ongetwijfeld om een nieuwe, lelijke centrale neer te zetten. Of hoogwaardige appartementen. Of een McDonalds. Of iets anders waarvoor dit prachtige gebouw gesloopt moet worden. De gemeente Utrecht heeft er gelukkig voor gezorgd dat de toren en een deel van het gebouw blijft staan, maar een gedeelte zal toch gesloopt worden volgens het bovenstaande artikel uit de Volkskrant (als je het helemaal wilt lezen klik hier).
Daarom: actie! Op de website van de NUON is een klachtenformulier te vinden. Maak er dus gebruik van. Red de UNA-centrale!
Het is soms opmerkelijk hoe veel dedicatie mensen hebben met bepaalde dingen. Ik ben een aantal geluidjes aan het opnemen van een obscure vogelcd, en wat blijkt? Iemand heeft de moeite genomen om van alle 54 vogelgeluidjes de naam van het nummer in de universele CDDB cd-database in te voeren, zodat ik gelijk weet dat nummer 28 een ransuil is en nummer 38 een kleine karakiet. Helaas heb ik er eigenlijk helemaal niks aan, want ik moest gewoon nummer 1, het roodborstje hebben.
Ben zojuist weder gekeerd uit het wonderschone Parijs. Uiteraard heb ik het Louvre, het Mus’e d’orsay en Centre Pompidou gezien, maar vreemd genoeg ben ik ook midden in een heilige mis in de Notre Dame terechtgekomen en in de kantine van de Universiteit gegeten, waar een man opeens moordneigingen kreeg (of was het toch een aanval van epilepsie?). Ook ben ik een zwerfster tegengekomen op straat die me telkens probeerde te kussen (en zwaar beledigd was toen ik ‘ne me touche pas!’ riep) en was er een man in de bus die niet wist waar de wc was en daarom maar in het trapje naar de wc (!) ergens in een hoekje zijn rits open deed en tegen een luik aan begon te plassen. Tot zover de vreemde belevenissen, morgen wellicht de euforische ervaringen bij het zien van de prachtige impressionistische werken in het Orsay en de oude Griekse en Romeinse beelden in het Louvre.
Mijn excuses, u heeft de afgelopen tijd weinig gehoord van ‘die andere schrijver’ (ja die is er ook nog, er is meer behalve die malle basisschoolleraar ;-). Om het goed te maken maar een spannend verhaal dan: ik was namelijk vorige week Donderdag op Amsterdam Centraal toen daar plotseling een bommelding werd gemeld. Ik zat al in de trein naar Almere, waar ik een aantal windmolens zou gaan filmen voor de kunstfilm waar ik op dit moment mee bezig ben, maar dat plan werd in de kiem gesmoord toen plotseling de conducteur omriep dat iedereen ogenblikkelijk het station moest verlaten (niet over elkaar heen lopen, en niet rennen, kon ik nog verstaan). Ook werd er in het station een bandje afgespeeld waarop dezelfde mededeling stond.
Eenmaal buiten liep ik naar voren, net na de weg die voor het station liep, langs een man die op de grond werd vastgehouden door een paar politieagenten. Een vervelende passagier, naar later bleek. RTL Z begon echter bij de eerste beelden (scrollen naar de beelden van Donderdag 25 Maart en dan ‘Eerste Beelden Ontruiming) al gelijk te speculeren over een mogelijke verdachte (wat dus niet zo was).
En ja, toen ben ik maar mensen, politiewagens en mensen van de explosieven opruimingsdienst gaan filmen. En daarna maar naar het Waterlooplein gegaan omdat ik vermoedde dat het nog wel een paar uur kon duren. En inderdaad: toen ik terug kwam was er geen vuiltje aan de lucht. Geen detectiepoortjes, geen politieagenten die controleerden op koffertjes en geen bommeldingen. Alleen maar weer de vertrouwde draaiorgelspeler, de junk met het straatnieuws en verdwaalde Japanse toeristen. Alsof er niks gebeurd was.
