Gisteren ben ik teruggekeerd uit het wonderschone Tsjechië, na anderhalve week daar te hebben verpoosd. Eerst een weekje naar Praag, en toen nog een paar dagen wandelen in het Boheems Paradijs rond het stadje Jicin. Dit laatste gebied hadden we uitgekozen aangezien in elke gids die we raadpleegden over het gebied melding werd gemaakt van de ‘bizarre rotsformaties’ die daar te zien zouden zijn. En aangezien we wel van bizarre rotsformaties houden was het dus duidelijk dat we naar het ‘Paradijs’ zouden toegaan.
We hadden het idee dat het redelijk toeristisch zou zijn, aangezien er goedgemarkeerde wandelpaden en veel hotels waren. Dit was tot op zekere hoogte waar, maar wat we niet hadden voorzien was dat er heel veel Nederlanders waren. En dan vooral Nederlanders die je niet wil tegenkomen op vakantie: dikbuikige, in wit hemd gehulde, met grote zonnebrillen uitgedoste Hollanders, type zoon-van-Ma-Flodder.
Dat ze er zo uitzien is nog tot daar aan toe, maar dat ze ook nog hun klep opentrekken is een ware hel. Je zit voor het eeuwenoude kerkje van het rustige stadje als er opeens zo’n gedrocht naar het plein toe loopt en heel hard begint te schreeuwen naar haar man aan de overkant van het plein: “JAN, DE AUWTOO IS GEJAT! JAA, DA IS ECHT ZOO!”. ‘Jan’ schreeuwt iets onverstaanbaars terug, waarna de vrouw verder gaat met haar betoog: “WE HADDEUM TOCH DOAR NEERGEZAT?! DIE FUILE TSJECHE HEBBEN UM GEWOON GEJAT!”. ‘Jan’ komt iets sneller naar zijn vrouw toegelopen, die ondertussen, ondanks haar verminderde afstand tot haar man, nog steeds met luide stem schreeuwt: “GRAPJE!”.
Al weken, zo niet maanden lang, word ik geplaagd door een probleem dat elke avond plaatsvind als ik onder de douche sta.
Welnu, er staan drie flessen shampoo in de douche waar ik tot vanavond geen wijs uit kwam. Alledrie de flessen komen van de HEMA, en alledrie hebben ze een ander opschrift en zit er een andere soort shampoo in. Aangezien ik ‘iets’ met ontwerp studeer ben ik uiteraard geintereseerd in het ontwerp van de flessen, maar dat levert een probleem op. Op de eerste fles staan twee woorden onder elkaar: ‘Vet’ en ‘Gras’. De inhoud van de fles is groen. Eerste gedachte: De HEMA heeft een leuke manier gevonden om haarsoorten te koppelen aan bepaalde ingredienten die mischien, maar waarschijnlijk niet, zijn opgenomen in de formule van de shampoo. Dan volgt de tweede fles, deze is geel, en hier op staat ‘Normaal’ en ‘Normal’. Dat is vreemd. Geen ‘Normaal / Abrikoos’, of desnoods ‘Normaal / Geel’? Bij de derde fles is het probleem compleet: hierop staat ‘Anti-Roos’ en ‘Anti-Peridiculum’ of iets dergelijks. Hé?
Zoals ik al zei, ik sta in de douche zodat ik me er niet erg lang mee bezighoud, maar aangezien ik elke dag toch wel een aantal minuten in de douche verpoos kon ik het vanavond niet langer uithouden en bekeek ik de flessen wat beter. En plotseling bekomt me een gevoel van vreselijke stupiditeit.
Want het tweede woord op de flessen is natuurlijk gewoon hetzelfde, maar dan in het frans.
Hij was al aangekondigd, maar nu is hij ook werkelijk hier: de Nederlands naar Balkenendes vertaler. ‘mama en papa gaan wandelen, want het is mooi weer en de vogeltjes fluiten.’ word ‘de hoeksteen van de samenleving en de uitvoerder van daadkrachtig beleid, binnen de kring van het gezin gaan wandelen, want het is, als je nu ziet dat je het hebt over herstel hiervan, mooi weer en de vogeltjes fluiten’, en ‘ik vind het vet cool dat ik in Nederland de baas ben.’ word uiteraard ‘ik, als je nu ziet dat het hierom gaat, vind het op een positieve manier bijzonder positief dat ik, als je nu ziet dat het hierom gaat, in Het Koninkrijk der Nederlanden de uitvoerder van het broodnodige beleid ben.’
En nu, een bijzonder cryptogram. U kunt het uitprinten en proberen in te vullen, maar er is geen oplossing voor, er zijn alleen maar beschrijvingen. Wellicht wat voor een echte cryptofreak, of juist iemand die er niks van kan en alleen maar onzin invult. Stuur uw cryptogram terug naar ons e-mail adres, en de beste inzender ontvangt wellicht een prijs. Maar mischien ook niet.
Vandaag in de serie ‘ik denk dat ik cool ben, maar eigenlijk ben ik dat niet’ hebben we vandaag ILL Mitch. Ill Mitch is een naar de VS geëmigreerde Rus, die nu ‘vrij’ is om zijn drie favoriete hobby’s te beoefenen: skateboarden, boksen, maar bovenal rappen. Ill Mitch rapt over zijn dagelijks leven, wat als resultaat nummers oplevert als ‘I Will Win’, ‘Fans Are My Friends’ en uiteraard het onvolprezen ‘Hey Ladies Fans’. Hij verkoopt zijn debuutcd ook via Internet. Voor het luttele bedrag van $10 kun JIJ ook eigenaar zijn van deze nieuwe hiphopsensatie. Ook biedt hij Wallpapers aan, voor zowel ‘ladies fans’ (met ëën hand in z’n bodywarmer) en een voor ‘guys fans’ (met boksbal). Ook houdt hij een, vrij up-to-date, soort van weblog bij, waarin onder andere zijn laatste aanvaring met justitie staat, zoals dat hoort bij een echte ‘gangsta’: “Have not been abled to do news for fans since been in jail for 2 week. A guy who think he strong and fun try to make jokes on me. I fight him and win bad but then he tell police and give me charge. Charge later go away when he find out I am star. He think I give him monies but I no. Has been very bad.”
Gisteravond was er bij RAM, het VPRO-cultuur programma, een mooie en inspirerende thema-avond over het thema ‘stilte’.
Er was ondermeer een filmpje waarin een kunstenaar en een dichter plekken lieten zien die zij opzochten om te schrijven, dan wel te dichten. Elly de Waard, de dichter, liet een stuk muziek horen van, naar ik meen, Philip Glass waarin zij ‘stilte’ vond. Wat ik zo mooi vind is dat mensen die muziek aan anderen laten horen zich nooit, op geen enkele manier, raad weten met het hun houding.
Ook bij Elly de Waard was dit fenomeen weer duidelijk te zien: ze rommelt een beetje met haar bril, loopt te ijsberen op haar rode tapijt, terwijl ze zich ook bewust is van de camera die aanwezig is. Toevallig zag ik hetzelfde fenomeen ook bij ‘Netwerk’: een fan van de Havenzangers wil voor de camera een nummer opzetten en loopt te stuntelen met het afspeelapparaat, waarna het verkeerde nummer uit de speakerboxen klinkt. “Shit, verkeerd nummer. Kan dat ding even uit?” vraagt ze aan de cameraman, waarna ze ondanks dat verkeerde nummer toch nog opmerkt: “Maar dit is ook een goed nummer hoor!”.
Heeft u zelf wel eens plaat opgezet voor iemand anders? En wist u hoe u moest gaan staan zonder dat het er raar uitzag? Je zet zo’n plaat op, kijkt een beetje naar de grond en hoopt dat het nummer niet al te lang duurt.
Maar goed, we dwalen af. In het RAM-programma was ook nog een ander mooi filmpje over het thema ‘stilte’: Wim Emmerink, een dove man, maakte gebarentaalpoezië. Het enige wat we over het gedicht weten is dat het over “groei” gaat, maar ook zonder die omschrijving zijn de wilde armgebaren van Emmerink voldoende om te beseffen wat zijn onderwerp is.
Samengevat dus een bijzonder verdienstelijke aflevering van dit cultuur-programma. Voor wie het nog eens wil zien: aanstaande Maandag om 14.37 wordt het herhaald op Nederland 3.
Ik ben beroemd! Een gedichtje van mijzelf is in het huidge nummer van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS) gepubliceerd. Een oplage van maar liefst 10.000, en een gehele pagina gewijd aan mijn gedicht. Het is nog maar een kleine stap richting het professionele dichtersschap. Hieronder zie je de pagina uit de ANS. Voor diegeen die het niet lezen kan staat er onder nogmaals het gedicht weergegeven.
ik weet niet of ik hier vroeger ook al was maar zo voelt het wel aan voor het begin van de tijd stond ik hier al in de keuken
zonder muren, maar wel met een balkon ‘s ochtends keken we naar de avond ‘s middags naar het vuur en als we klaar waren vielen we er af.
Ik heb gister voor slechts één euro de geniale cd ‘Hardcore Generation II’ gekocht. Het ziet er geweldig uit, met op de voorkant zo’n meisje met een paardenstaart en een leesbril. De cd bevat onder meer de classics ‘We Declare War’ van de Rotterdam Terror Corps (tegenwoordig weer heel actueel), de Radical Rixmix van ‘Mossels’ van de Mosselman, en uiteraard het onvolprezen ‘I’ll Be Your Only Friend (Fucking Hardcore Mix) van de geniale Hardcore Motherfuckers.
Voor mij is dit nostalgie, ik was nog een brugpieper toen ‘gabber’ in was, en ik stond op schoolfeesten heel nerveus te kijken hoe die grote jongens uit HAVO2 wild met hun benen stonden te zwaaien en de oerkreet ‘Hakkuh!’ schreeuwden. Ik nam de illegale ‘Hardcore Radio’ op, die alleen in het weekend ‘s werd uitgezonden, en draaide dat bandje dan de hele week op m’n walkman. Goed, op een gegeven moment bekeerde ik me en spoelde ik er Nirvana overheen, maar ik heb nog steeds wel ergens een bandje met veel geschreeuw en gedreun.
Nu is het nog maar een paar jaar geleden, maar over 30 jaar is het nostalgie en dus HANDEL. Dan zie je TelSell reclames op tv voor ‘The Classics of the Gabbernineties’. Aangeprezen door een kale vijftiger in een trainingspak, die je eraan herinnert hoe je destijds in die ‘goede ouwe tijd’ strakstond en je voor de eerste keer een meisje kuste.
Vandaag naar de demonstratie in Amsterdam geweest tegen.. nou goed, dat weten jullie wel. Wat korte samenvattende dingen die me opvielen:
Ik heb Jan Marijnissen gehoord, maar niet gezien, want de speakers stonden niet onze kant op gericht.
We konden niet al te lang genieten van het mooie uitzicht dat we hadden in de Peek & Cloppenburg op de manifestatie aangezien de winkel al heel snel ging sluiten toen er allemaal demonstranten binnenkwamen en de beveiliginsgorilla’s ons er snel al weer uitgooiden.
Het leukste spandoek van de dag was ‘Pim had het niet zo gewild’
Ik dacht even dat ik Ed d’Hond, de ex-burgemeester van Nijmegen, foldertjes van de Stichting SOS Kinderen Irak zag uitdelen. Ik weet het nog steeds niet of het ‘m nu was.
De manifestatie zelf (de ‘looptocht’) deed me sterk denken aan een kruising tussen de aankomst van Sinterklaas en de intocht van de Vierdaagse.
Het was heel erg koud! Echt heel erg koud! Het is heel koud om een uur lang stil op de Dam te staan!
Amsterdam heeft niet alleen in het centrum grachtenpanden, maar practisch in het hele gebied rond het centrum.
De echte socialisten schrijven ‘aktie’ nog steeds met een ‘k’. De wat minder radicale organisaties doen het nu toch met een ‘c’.
Warme Chocolademelk met slagroom kost 2 euro 60. (2 euro 60! 5 gulden 72!). Ik heb maar koffie genomen.
Ondanks dat de demonstratie over Irak ging waren er opvallend veel mensen met Palestijnse vlaggen.
De ‘Plaatboef’, een platenzaak, is ook tegen de oorlog! Yeah!
Een ritje met de actiebus vanaf Nijmegen CS was goedkoper dan een retourtje met korting. Ideaal voor mensen die een dagje A’dam willen doen maar de trein te duur vinden.
