Schokkend? “Er zit een heel naar auto-ongeluk in, dat wel. En natuurlijk, de scene waarin ik van binnenuit een vagina film.”
Gaspar Noé heeft dus weer een nieuwe film uit. Enter the void. Na het zien van zijn vorige, Irréversible, kon ik de rest van de avond geen hap door m’n keel krijgen.
Infra, het nieuwe album van Max Richter, is, net als voorganger The Blue Notebooks, een prachtige modern klassieke plaat met sfeervolle nummers voor de late avond. Luister het hier beneden via Grooveshark:
Ja, het is een erg vermakelijke bijna tweeënhalfuur aan film. Nee, het is niet de beste film van de afgelopen tien jaar, of zoiets. Prachtige special effects. Goed script en knappe regie ook,want het blijft duidelijk te volgen, zelfs met vier levels aan mogelijke realiteiten op verschillende plekken en snelheden.
Maar ook: het is toch wel erg handig om zo’n droom te hebben, want dan kun je opeens een lift hebben zonder zwaartekracht, met explosies! En sneeuwscooters in de alpen met explosies! En, oh ja, een complete niet bestaande stad die helemaal kapot gaat, door explosies!
Desondanks zijn al die explosies toch heel vermakelijk, net zo vermakelijk als die andere film met veel explosies uit dezelfde koker van schrijver / regisseur Christopher Nolan: The Dark Knight.
Echter, in het genre van het realiteitsverstorende actiedrama kan Inception toch echt niet tippen aan de verfilmde scenario’s van Charlie Kaufman, zoals Adaptation, Synecdoche, New York en natuurlijk Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Dat zijn films met een hart, en dat hart heeft Inception niet.
De theaterzaal van de vechtclub in Utrecht is de komende tien dagen het toneel van een experiment van interieurarchitect Loes Glandorff: Transpair. In die ruimte heeft ze een complete woning neergezet waar ze tien dagen gaat wonen, terwijl ze samen met bezoekers meegebrachte spullen repareert en ze een nieuwe functie geeft: transparing.
Tegenwoordig is het zo dat spullen als ze kapot gaan meestal weggegooid worden, met dit project wil Loes laten zien dat het einde van een ding juist een nieuw begin kan betekenen, en een mogelijkheid tot herinterpretatie.
Tijdens de tiendaagse bewoning is er een livestream te zien van de gebeurtenis, hier beneden. Meer informatie op de website. Woensdag 14 juli en zondag 18 juli zijn er open dagen, donderdag 22 juli is er een borrel en veiling van de objecten.
Ten eerste kun je Geert’s uitspraken nu overal genereren met de mobiele versie. Net zo goed, maar dan ook prettig in het gebruik op je iPhone, Android of andere smartphone.
En als je Geert werkelijk een warm hart toedraagt kun je ‘m ook op je eigen website zetten met behulp van de superhandige gadget. Kopieer de volgende code in je blog, website, Hyves-profiel, wat dan ook om al je vrienden en familie te amuseren met de uitspraken van het blonde orakel uit Venlo:
Ik heb bij menig persoon wenkbrauwen laten fronzen door te melden dat ik de muziek van Heino goed vind. Heino? Inderdaad, die blonde, volarische Duitse Schlagerzanger die hits als Karamba, Karacho, ein Whisky, Blau blau blüht der Enzian en Komm in meinen Wigwam op zijn naam heeft staan. Camp! Zeggen de meeste mensen dan, of het allerergste wat er in Duitsland op muzikaal gebied ooit is uitgebracht naast Schnappi das kleine Krokodil.
Waarom kan ik Heino goed vinden terwijl ik ook hou van ‘echt goede muziek’ zoals Radiohead, The Smiths of Belle & Sebastian?
Het punt is dat je Heino helemaal niet moet vergelijken met dat soort muziek. Heino is volksmuziek, net zoals we hier De Zangeres Zonder Naam hebben, Johnny Jordaan of Frans Bauer. En laat Heino in dat specifieke genre van de volksmuziek nou ontzettend goed zijn. Vooral als je het vergelijkt met de volksmuziek hier in Nederland. De meeste volksmuziek in Nederland is langdradig, goedkoop gearrangeerd en de hele tijd hetzelfde: één nummer van Johnny Jordaan is leuk, maar na 12 keer te hebben gehoord dat hij is geboren in een keldertje in de Jordáááán heb je het wel gehad.
Hoe anders is Heino! Natuurlijk, Heino heeft ook z’n slechte periodes gekend, en hij heeft genoeg rommel opgenomen, maar vooral in de ‘goude periode’, aan het begin van de jaren zeventig, waren de nummers van Heino voor het grootste deel prachtig gearrangeerd, afwisselend en vooral: kort en krachtig. Waar hier iemand als Vader Abraham nummers uitmelkt tot ver na de vijf minuten door nog een keer een refrein te herhalen houd Heino het na drie minuten wel voor gezien: niet langer dan strikt noodzakelijk. En dan die stem: Heino kan in alle toonsoorten zingen, en had met gemak een gevierd klassiek zanger kunnen worden.
En die kwaliteit hoor je! Luister bijvoorbeeld eens naar één van de grootste hits van Heino: Carneval in Rio:
Luister naar die fantastische stem van Heino, het aanstekelijke ritme, het refrein wat niet uit je hoofd gaat. Dit is niet zomaar volksmuziek, dit is een meesterwerk!
Ik daag je uit om te luisteren naar de muziek van Heino, en te ontdekken wat je al die tijd hebt gemist.
Geplaatst op Friday 27-08-2010 
Geen reacties. Reactie toevoegen? » 
Geplaatst in kunst+muziek+cultuur, nederlands 
